Simula last year hirap kami financially. Kaya pangako ko ngayon taon na makakaraos din kami pero di pa nagtatapos ang Enero ay sandamakmak na problema na ang nangyari. May sakit ang lola ko sa mata na pero di pa pwedeng operahan kasi diabetic nga. Walang trabaho ang asawa ng ate ko at araw araw ako nakakatanggap ng mensahe sa aking Mama ng mga reklamo at hinanaing niya. At ngayong gabi nga. Umandar na naman ang galit ni Mama. Bunso ako hindi panganay. Maliit pa ang sahod ko at di talaga kasya kahit pang-araw araw kong gastusin.
Ang sakit sakit lang kasi feeling ko wala akong kwentang anak. Lalo pa ng matanggap ko ang mensahe ni Mama ngayon gabi. Para akong binuhusan ng tubig sa mga sinabi niya. Tama naman siya eh ang ganda ng kumpanya pero ang liit ng sahod. Tumutulo ang luha ko sa pagtipa ng posteng ito. Sobrang nasasaktan ako. Sobrang nalulungkot… Sana bukas paggising ko mayaman na ako para wala nang problema. Pero malabo yun kasi bukas paggising ko malamang isang problema na naman ang aking kakaharapin…
Ito marahil ang pinakamasakit na mensaheng natanggap ko sa ngayon. “akala ko pagkatapos mong mag-aral makahinga na ako lalo palang lumala ang gastos.” Ang sakit talaga… sobrang sakit….
